Bal w operze

Klaudia Duda, Darya Melekh, Angele Villanueva Jara,
Mateusz Wróblewski, Dawid Pieróg, Santiago Bello, Karolina Łykowska

Nie recital. Nie koncert. Nie „gościnny udział”.

Leszek Możdżer w operze. W spektaklu. W samym środku scenicznego żywiołu.

„Bal w operze” według poematu Juliana Tuwima powraca w nowej, bezkompromisowej odsłonie – jako widowisko muzyczno-teatralne na styku opery, performansu i współczesnego teatru. Groteska, która śmieszy do momentu, w którym przestaje być zabawna. Apokaliptyczna wizja świata pod maską przepychu. Bal, który trwa, choć wszystko drży.

Leszek Możdżer nie tylko tworzy warstwę muzyczną i kieruje zespołem instrumentalnym. On wchodzi w strukturę spektaklu. Jest obecny. Reaguje. Współtworzy napięcie między słowem a dźwiękiem.

To spektakl dla widzów dorosłych.
To bal, w którym publiczność staje się współuczestnikiem.
To lustro. Niekoniecznie wygodne.

„Bal w operze” – najbardziej znany poemat satyryczny Juliana Tuwima – powraca w nowej, bezkompromisowej odsłonie jako widowisko muzyczno-teatralne na styku opery, performansu i współczesnego teatru. To apokaliptyczna wizja świata, w której groteska splata się z przenikliwą diagnozą kondycji społecznej. Powstały w latach 30. XX wieku tekst, będący ostrą satyrą na dekadencję elit i przeczucie nadciągającej katastrofy, dziś brzmi zaskakująco aktualnie – odsłania mechanizmy zbiorowej iluzji i moralnego rozkładu ukryte pod maską przepychu.

Nową warstwę muzyczną utworu tworzy Leszek Możdżer – artysta o nieograniczonej wyobraźni i wyjątkowej wrażliwości brzmieniowej. Jego kompozycja i kierownictwo muzyczne nadają spektaklowi współczesny puls oraz dramatyczną głębię, budując napięcie między słowem a dźwiękiem.

Zapraszamy na Bal w operze ! Obowiązują stroje wieczorowe.

Recenzje

O matko, co to był za wieczór…

Dress code: gala, więc człowiek w cekinach, brokacie i z muchą — a i tak czuł się odrobinę niedostrojony. Bal jeszcze się nie zaczął, a w foyer już wrzało: dziewczyny, panowie w cylindrach, muzycy w białych frakach i lakierkach błyszczących jak lustro. Wchodzący, lekko zdezorientowani goście słyszą, jak ktoś pobrzękuje Poloneza A-dur. Prowokacja? Owszem — i bynajmniej nie jedyna.

Co może zaskakiwać, całość pozostaje zasadniczo wierna oryginałowi Julian Tuwim. W jego poemacie — i tu, na scenie (a właściwie: na wybiegu) — poeta, posługując się językiem o silnym emocjonalnym napięciu, rozlicza możnych swojego czasu: ludzi, którzy zamiast zająć się nadciągającą katastrofą, bawią się, jakby jutra miało nie być. Trudno oprzeć się wrażeniu, że Leszek Możdżer zaprosił na swój bal współczesną warszawską elitę właśnie po to, by mogła przejrzeć się w tym samym, bezlitosnym lustrze.

www.rafalturow.ski

Tym samym “Bal w operze”, najbardziej znany poemat satyryczny Juliana Tuwima, powraca w nowej, bezkompromisowej odsłonie jako widowisko muzyczno-teatralne na styku opery, performansu i współczesnego teatru. To apokaliptyczna wizja świata, w której groteska splata się z przenikliwą diagnozą kondycji społecznej. Powstały w latach 30. XX wieku tekst – będący ostrą satyrą na dekadencję elit i przeczucie nadciągającej katastrofy – dziś brzmi zaskakująco aktualnie, odsłaniając mechanizmy zbiorowej iluzji i moralnego rozkładu ukryte pod maską przepychu.

Leszek Możdżer nie tylko tworzy warstwę muzyczną i kieruje zespołem instrumentalnym. Wchodzi w strukturę spektaklu. Jest obecny. Reaguje. Współtworzy napięcie między słowem a dźwiękiem. Jego kompozycja nadaje przedstawieniu współczesny puls i dramatyczną głębię, budując intensywną, wielowymiarową przestrzeń sceniczną.

www.wirtualnemedia.pl