Zamek Królewski w Warszawie
Uroczysta Gala 65-lecia Warszawskiej Opery Kameralnej
Inauguracja sezonu 2026/2027 i XIII Festiwalu Oper Barokowych
Sopran | Serena Farnocchia
Tenor | Uwe Stickert
Flauto dolce | Lucie Horsch
Orkiestra Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej
Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV)
Dyrygent | Alessandro De Marchi
Program
Część I:
Antonio Vivaldi – Sinfonia z opery L’Olimpiade – Orkiestra
Georg Philipp Telemann – Koncert C-dur, TWV 51
:C1 (III. Andante – IV. Tempo di Minuet)
– Lucie
Horsch
Johann Sebastian Bach – Koncert d-moll, BWV 1059R (według koncertu obojowego Alessandra Marcella) – Lucie Horsch
Antonio Vivaldi – Koncert D-dur, RV 428 „Il Gardellino” – Lucie Horsch
Część II:
Georg Friedrich Händel – Uwertura do opery Giulio Cesare – Orkiestra
Georg Friedrich Händel – „Piangerò la sorte mia” z opery Giulio Cesare – Serena Farnocchia
Georg Friedrich Händel – „Where’er You Walk” z oratorium Semele – Uwe Stickert
Antonio Vivaldi / Francesco Giacomelli – „Sposa son disprezzata” z opery Bajazet – Serena Farnocchia
Georg Friedrich Händel – „Un momento di contento” z opery Alcina – Uwe Stickert
Francesco Gasparini – „Un’aura placida” z opery Bajazet – Serena Farnocchia
Johann Adolf Hasse – „Solcar pensa in mar sicuro” z opery Arminio – Uwe Stickert
Georg Friedrich Händel – „Happy We” z serenaty Acis and Galatea – Serena Farnocchia, Uwe Stickert
Czas trwania: 115 min.
Alessandro De Marchi
Włoski dyrygent specjalizujący się w repertuarze od wczesnego baroku, przez twórczość Mozarta, Haydna i ich współczesnych, po dzieła późnego bel canta. Należy do cenionych interpretatorów opery XVIII i XIX wieku oraz repertuaru wykonywanego zgodnie z zasadami historycznej praktyki wykonawczej.
Jako dyrygent gościnny współpracował m.in. z wieloma czołowymi europejskimi orkiestrami, w tym: Wiener Symphoniker, Staatskapelle Dresden, Münchner Rundfunkorchester, SWR Symphonieorchester, Orchester der Komischen Oper Berlin, Hamburger Symphoniker, NDR Radiophilharmonie, Frankfurt Radio Symphony, Tonkünstler-Orchester, Orchestre National de France, Bergen Philharmonic Orchestra, Orchestra del Teatro Regio Torino, Orchestra dell’Accademia Teatro alla Scala, Orchestra dell’Accademia Nazionale di Santa Cecilia, Orchestra del Maggio Musicale Fiorentino oraz Orchestra del Teatro La Fenice.
Ze Staatskapelle Berlin zrealizował specjalny projekt poświęcony Sztuce fugi Johanna Sebastiana Bacha. Przez mniej więcej dwadzieścia lat prowadził także własny zespół instrumentów historycznych Academia Montis Regalis, z którym występował m.in. podczas Innsbrucker Festwochen der Alten Musik, Musikfestspiele Potsdam Sanssouci i Donizetti Festivalu w Bergamo, a także w paryskim Théâtre des Champs-Élysées i londyńskiej Wigmore Hall.
W latach 2009–2023 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Innsbrucker Festwochen der Alten Musik, jednego z najważniejszych europejskich festiwali poświęconych muzyce dawnej. Istotne miejsce w jego działalności artystycznej zajmuje przywracanie na sceny mniej znanych i zapomnianych dzieł operowych. Prowadził m.in.: Il matrimonio segreto Cimarosy i Cesare e Cleopatra Grauna w Staatsoper Berlin, Cleofide Hassego w Dreźnie, Orlando Paladino Haydna w Concertgebouw w Amsterdamie oraz L’Olimpiade Pergolesiego w Teatro di San Carlo w Neapolu, Innsbrucku i Jesi. Dyrygował także pierwszym współczesnym wystawieniem opery Merope Riccarda Broschiego podczas festiwalu w Innsbrucku i w Theater an der Wien.
W jego repertuarze szczególne miejsce zajmują dzieła Georga Friedricha Händla i Gioacchina Rossiniego. Prowadził m.in.: Giulio Cesare, Alcinę, Tesea, Orlanda i Rinalda Händla oraz Ermione, La Cenerentola, Il barbiere di Siviglia, L’Italiana in Algeri i Demetrio e Polibio Rossiniego. Realizował te tytuły m.in. w: Semperoper Dresden, Staatsoper Berlin, Staatsoper Hamburg, Komische Oper Berlin, Opéra de Lyon, La Monnaie w Brukseli, Israeli Opera w Tel Awiwie oraz podczas Händel-Festspiele Halle.
Znaczącą część jego działalności artystycznej stanowi również twórczość Wolfganga Amadeusa Mozarta. Dyrygował La clemenza di Tito w Innsbrucku i Teatrze Narodowym w Pradze, Don Giovannim w Hamburgu i Berlinie, Così fan tutte w Brukseli, Le nozze di Figaro w Staatsoper Berlin i Staatsoper Hamburg oraz Die Entführung aus dem Serail w Dreźnie. Prowadził także m.in.: Pasję według św. Mateusza Bacha w Theater Basel i Deutsche Oper Berlin oraz Orphée et Eurydice Glucka w Hamburgu i Baden-Baden.
De Marchi posiada bogatą dyskografię. Wśród jego nagrań znajdują się m.in.: La Sonnambula Belliniego z Cecilią Bartoli i Juanem Diegiem Flórezem dla Dekki, Il Trionfo del Tempo e del Disinganno Händla dla Hyperiona, Juditha triumphans i Orlando finto pazzo Vivaldiego dla Naïve’u oraz L’Incoronazione di Poppea Monteverdiego dla EuroArtsu. Dla Sony i Harmonia Mundi zrealizował m.in. nagrania Händel – Caldara: Carmelite Vespers 1709, L’Olimpiade Vivaldiego, La Stellidaura vendicante Provenzalego i Flavius Bertaridus Telemanna.
Wspólnie z Sonyą Yonchevą nagrał dla Sony Classical album poświęcony muzyce Händla, któremu towarzyszyły koncerty m.in. podczas Salzburg Festivalu oraz w Philharmonie de Paris. Jego nagranie La clemenza di Tito zostało uhonorowane prestiżową nagrodą Diapason d’Or.
W ostatnich sezonach prowadził lub został zaproszony do realizacji produkcji i koncertów m.in. w: Teatro Regio di Torino, Deutsche Oper Berlin, Staatsoper Unter den Linden w Berlinie, Teatro Colón w Buenos Aires, Teatro Massimo Bellini w Katanii, Istanbul State Opera oraz podczas Händel-Festspiele w Karlsruhe. Współpracował również z takimi artystami, jak: Cecilia Bartoli, Juan Diego Flórez, Sonya Yoncheva, Bruno de Sá, Emily D’Angelo i Rolando Villazón.
Serena Farnocchia
Urodzona w Lucce we Włoszech sopranistka kształciła się pod kierunkiem Gianpiera Mastromeiego i zdobyła liczne nagrody w międzynarodowych konkursach, w tym w Konkursie Luciano Pavarottiego w Filadelfii. Została przyjęta przez Riccarda Mutiego do Studia Operowego Teatro alla Scala w Mediolanie. W jej repertuarze znajdują się takie partie, jak: Manon Lescaut, Madama Butterfly, Mimì („Cyganeria”), Liù, Suor Angelica, Desdemona, Aida, Elżbieta („Don Carlo”), Leonora („Trubadur”), Amelia, Alicja, Luisa Miller, Maria Stuarda, Anna Bolena, Donna Anna, Hrabina, Fiordiligi, Vitellia, Micaëla, Mařenka, Madama Cortese, Elżbieta i Ermione. Występowała na najważniejszych scenach operowych świata, m.in. w Lyric Opera of Chicago, San Francisco Opera, Teatro alla Scala, Opera di Roma, Bayerische Staatsoper, Semperoper w Dreźnie, Opernhaus Zürich, Grand Théâtre de Genève, New National Theatre Tokyo, Suntory Hall i Sydney Opera House, a także na festiwalach w Glyndebourne i Santa Fe. Współpracowała z takimi dyrygentami, jak Riccardo Muti, Zubin Mehta, Fabio Luisi, Daniel Oren, Giuseppe Sinopoli, Gianandrea Noseda i Alberto Zedda. W 2024 roku wykonała partię Hazili w światowej premierze opery „Zarqa Al Yamama” Lee Bradshawa w King Fahad Cultural Centre w Rijadzie. Jej dyskografia obejmuje m.in. „La Cecchina”, „Simon Boccanegra” i „Don Carlos” Verdiego oraz „Stabat Mater”, „Ermione” i „Elisabetta, Regina d’Inghilterra” Gioacchina Rossiniego.
Uwe Stickert
Niemiecki tenor. Naukę gry na fortepianie i śpiewu rozpoczął w wieku siedmiu lat w szkole muzycznej Schloss Belvedere w Weimarze. Studia wokalne ukończył z wyróżnieniem w Hochschule für Musik Franz Liszt w Weimarze, w klasie prof. M. Hoffa. Występował m.in. w Komische Oper Berlin, Aalto-Theater Essen, Nationaltheater Weimar oraz w Mannheim, wykonując role Jowisza w „Semele”, Arnolda w „Guillaume Tell”, Dorvila w „La scala di seta”, a także partie mozartowskie: Tytusa w „La clemenza di Tito”, Tamina w „Die Zauberflöte”, Ferranda w „Così fan tutte”, Don Ottavia w „Don Giovanni” i Belmonta w „Die Entführung aus dem Serail”. Międzynarodowe uznanie przyniosły mu kreacje w repertuarze francuskim, zwłaszcza Fausta w operze „Faust” Charles’a Gounoda w Bernie oraz Raoula w „Les Huguenots” Giacoma Meyerbeera w Nicei i Norymberdze. Za tę ostatnią rolę otrzymał nominację magazynu „Opernwelt” do tytułu „Best Singer” w 2015 roku. W 2020 roku zadebiutował jako Lohengrin w Erfurcie oraz jako Florestan w „Fideliu” w Cottbus. Występował także w produkcjach „Peter Grimes”, „Król Roger”, „Les Contes d’Hoffmann”, „Lulu” i „Die Liebe zu den drei Orangen”. Ostatnio wystąpił jako Tytus w „La clemenza di Tito” w Tiroler Landestheater w Innsbrucku, a w marcu 2026 roku wykonuje partię tenorową w „Das Lied von der Erde” Gustava Mahlera w Opéra Grand Avignon.
Lucie Horsch
Lucie Horsch należy do grona najbardziej fascynujących artystek młodego pokolenia i jest jedną z najważniejszych współczesnych ambasadorek fletu prostego. Już od najmłodszych lat zachwycała niezwykłym talentem i biegłością techniczną, z czasem zdobyła uznanie jako wybitna interpretatorka muzyki barokowej. Dziś wyróżnia się wszechstronnością, muzyczną odwagą i ciekawością nowych brzmień. Jej repertuar obejmuje muzykę dawną, współczesną oraz inspiracje muzyką tradycyjną. W 2020 roku otrzymała Dutch Music Award – najwyższe wyróżnienie przyznawane przez holenderskie Ministerstwo Kultury muzykom klasycznym. W 2022 roku została laureatką prestiżowego stypendium Borletti-Buitoni Trust, a od sezonu 2024/25 jest artystką programu Junge Wilde w Konzerthaus Dortmund. W 2025 roku wykonała prawykonanie Vents et lyres Lotty Wennäkoski z Royal Concertgebouw Orchestra pod batutą Maxima Emelyanycheva. Jako solistka występowała z czołowymi zespołami, m.in.: Royal Concertgebouw Orchestra, Tonhalle-Orchester Zürich, Hong Kong Philharmonic Orchestra, Amsterdam Sinfonietta i Academy of Ancient Music. Koncertowała w prestiżowych salach, takich jak: Wigmore Hall, Concertgebouw Amsterdam, Philharmonie de Paris i Elbphilharmonie Hamburg. Horsch jest wyłączną artystką wytwórni Decca Classics. Jej albumy zdobywały m.in. Edison Klassiek Award i Opus Klassik. Naukę gry na flecie prostym rozpoczęła w wieku pięciu lat, a od jedenastego roku życia kształciła się w Sweelinck Academie przy Konserwatorium Amsterdamskim pod kierunkiem Waltera van Hauwego. Jest również pianistką i mezzosopranistką; w Amsterdamie ukończyła z wyróżnieniem studia wokalne oraz studia gry na fortepianie historycznym.