BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//Warszawska Opera Kameralna - ECPv5.16.1//NONSGML v1.0//EN
CALSCALE:GREGORIAN
METHOD:PUBLISH
X-WR-CALNAME:Warszawska Opera Kameralna
X-ORIGINAL-URL:https://operakameralna.pl
X-WR-CALDESC:Events for Warszawska Opera Kameralna
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Warsaw
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20220327T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20221030T010000
END:STANDARD
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
DTSTART;TZID=Europe/Warsaw:20220611T180000
DTEND;TZID=Europe/Warsaw:20220611T193000
DTSTAMP:20260610T144322
CREATED:20220228T155127Z
LAST-MODIFIED:20220608T132834Z
UID:27372-1654970400-1654975800@operakameralna.pl
SUMMARY:M jak Mozart czy M jak Mendelssohn
DESCRIPTION:KUP BILET\n \n\n31. Festiwal Mozartowski w Warszawie\nZamek Królewski  w Warszawie\nKoncert\nM jak Mozart czy M jak Mendelssohn\nWolfgang Amadeus Mozart (1756 – 1791)\nSerenada No. 12 c-moll KV 388/384a na instrumenty dęte\nAllegro\nAndante\nMenuetto\nAllegro \nOrkiestra Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej\nMusicae Antiquae Collegium Varsoviense \nSkład:\nMarek Niewiedział – obój\nPatrycja Leśnik-Hutek – obój\nToni Salar-Verdú – klarnet\nRobert Michalski – klarnet\nSzymon Józefowski – fagot\nLeszek Wachnik – fagot\nDominika Stencel – róg naturalny\nKrzysztof Stencel – róg naturalny \nFelix Mendelssohn Bartholdy (1809 – 1847)\nOktet Es-dur op. 20 na instrumenty smyczkowe\nAllegro moderato ma con fuoco\nAndante\nScherzo. Allegro\nleggierissimo\nPresto \nOrkiestra Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej\nMusicae Antiquae Collegium Varsoviense \nSkład:\nRadosław Kamieniarz – skrzypce\nGrzegorz Lalek – skrzypce\nNatalia Moszumańska – skrzypce\nEwa Chmielewska – skrzypce\nKarolina Habało – altówka\nAnna Wieczorek – altówka\nKarolina Szewczykowska – wiolonczela\nKatarzyna Cichoń – wiolonczela \n\nRobert Schumann pewnego dnia miał się wyrazić o Mendelssohnie jako o „Mozarcie XIX wieku”. Co łączyło lub co dzieliło obu kompozytorów? Zarówno jeden jak i drugi należał do tzw. genialnych dzieci\, w których nadzwyczajne uzdolnienia wierzyli ich rodzice\, inwestując często w ich wykształcenie całkiem spore sumy. Czy historia oceniła\, który z nich bardziej zasługiwał na miano geniusza? A może osądzą Państwo sami słuchając dwóch arcydzieł muzyki kameralnej? \nNachtmusik \nSwoją Serenadę nr XII na instrumenty dęte c-moll (K 388/384a) nazywaną też Nachtmusik Wolfgang Amadeusz Mozart skomponował w 1782 bądź 1783 roku. Natomiast w 1787 roku przeinstrumentował ją dedykując kwintetowi smyczkowemu. Mozart zdawał sobie sprawę z roli muzyki takiej jak serenady. Była to muzyka skomponowana często na uroczystość i spotkania towarzyskie\, zazwyczaj odbywające się na świeżym powietrzu. Typowo wykonywano ją na tarasach czy pałacowych ogrodach\, jej rola była zawsze towarzysząca. Nie zmienia to faktu\, że kompozytor traktował swoje dzieła bardzo poważnie. Dowodem na to właśnie jest ta Serenada. Na temat tego dzieła nie zachowały się żadne szczegółowe informacje. Nie ma też dokumentów świadczących o tym na czyje zamówienie została stworzona. Dedykowana oryginalnie dwóm obojom\, dwóm klarnetom\, parze rogów i dwóm fagotom\, intryguje nas zmianami tonacji w części pierwszej (Allegro) czy zbudowanym w formie kanonu Menuecie (ciekawie poprowadzone kontrapunkty) oraz tematem granym na zasadzie raka (wspak – in canone al roverscio) w menuetowym Trio. Finał Serenady (Allegro) to ciąg wariacji utrzymanych w kluczowej tonacji Es-dur ewoluującej do finalnego C-dur (jeden z tematów odnajdujemy później w Don Giovannim). Jak zauważył Hermann Abert: Mozart wyrzeka się tu typowych cech serenady na rzecz muzyki\, która kołysze się między agresywnymi unisonami a lirycznymi fragmentami. \nFelix Mendelssohn-Bartholdy – „Oktet smyczkowy Es-dur”\, Op.20 (1825) \nDzieło zaliczamy do grona młodzieńczych kompozycji Mendelssohna\, napisane gdy miał raptem 16 lat. Stworzył je z okazji urodzin przyjaciela\, Edwarda Rietza\, a wraz z uwerturą do Snu nocy letniej wpisuje się Oktet do grona dzieł\, które jako pierwsze jaskrawo ujawniają geniusz kompozytora. Zdradza też\, poprzez zastosowane środki dojrzałość\, że zaliczamy go do kanonu jego spuścizny. Prawykonanie Oktetu miało miejsce w roku 1836 w Lipskim Gewandhausie\, a entuzjastyczne przyjęcie krytyków\, którzy docenili walory utworu (zwłaszcza młodzieńczą energię) sprawia\, że uznajemy dzisiaj  Oktet za pozycje przełomową\, i choć typowo kameralną niczym nie ustępującą powadze jego dziełom symfonicznym. \nWe wszystkich swych częściach oktet musi być grany w stylu symfonii; piano i forte powinny być dokładnie zróżnicowane i dużo ostrzej zaakcentowane\, niż jest to zazwyczaj w dziełach tego gatunku – wskazał sam Mendelssohn. \nNic dziwnego skoro inspiracją była tu Noc Walpurgii z Fausta Johanna Wolfganga von Goethego (Zwały chmur i mgły wśród drzew; Rzedną już pomału; Podmuch w trzcinach\, w liściach wiew; Wszystko się rozwiało). Muzyka niejako przenosi nas do świata duchów\, rzeczy nierealnych\, a biograf kompozytora – Karl-Heinz Köhler – wskazuje tutaj tendencje programowe\, wpisujące go w estetyczną teorię Hegla\, który oczekiwał\, by muzyka\, nie tracąc własnej niezależności\, pozostawała odniesiona do zewnętrznych treści\, wyrażała je. Nic dziwnego\, że kompozycja uznawana jest za jedno z najwyższych osiągnięć gatunku. Jest mostem między kameralistyką i symfoniczną spuścizną Mistrza. \nUrodzony w Hamburgu kompozytor (1749-1832)\, dyrygent i pianista żydowskiego pochodzenia\, to jeden z najwybitniejszych twórców wczesnego romantyzmu\, którego dorobek oraz ujawniony już we wczesnym dzieciństwie talent\, uczyniły go następcą Mozarta. Feliks Mendelssohn Bartholdy\, od najwcześniejszych lat uczył się gry na fortepianie i skrzypcach\, uznawano go za cudowne dziecko. Przyjaźnił się z Goethem. Wraz z siostrą Fanny uczył się teorii muzyki i kompozycji\, a gdy miał 11 lat napisał swoje pierwsze utwory fortepianowe. Gdy tworzył Oktet Es-dur\, miał już na koncie blisko setkę kompozycji! On sam nie ograniczał się do muzyki\, studiował bowiem literaturę\, sztukę i filozofię\, a na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie brał udział w wykładach z estetyki Hegla. W wyniku uprzedzeń antysemickich odrzucona została jego kandydatura na stanowisko dyrektora berlińskiej Singakademie\, jednak przez kilka lat pełnił w Düsseldorfie funkcję dyrektora muzycznego\, prowadząc miejskie festiwale i towarzystwa muzyczne. Po śmierci ojca przeniósł się do Lipska\, gdzie objął stanowisko dyrygenta Gewandhausu. Król saski Fryderyk August II nadał mu honorowy tytuł kapelmistrza dworskiego. Na kilka lat przed śmiercią Mendelssohn doprowadził do utworzenia w Lipsku konserwatorium muzycznego\, na czele którego stanął\, obejmując klasę kompozycji. Warto też pamiętać\, że to on przyłożył się do odrodzenia zainteresowania muzyką Jana Sebastiana Bacha. Poprowadził osobiście Pasję wg św. Mateusza\, a legenda mówi\, że partyturę dzieła odnalazł na targu\, gdzie sprzedawczyni zawijała w nuty\, ryby. W pewien sposób był zaprzeczeniem twórcy doby Romantyzmu. Stabilne życie\, stronienie od skandali\, to wszystko uczyniło go gwiazdą swoich czasów. Niestety pochodzenie sprawiło\, że w XX wieku został na pewien czas zapomniany\, jednak po II wojnie światowej przeżył renesans popularności. Ta trwa do dzisiaj.
URL:https://operakameralna.pl/event/koncert-mozart-medelssohn/
LOCATION:Zamek Królewski w Warszawie\, Pl. Zamkowy 4\, Warszawa\, 00-277
CATEGORIES:31. Festiwal Mozartowski,Koncert,Stacjonarne
ATTACH;FMTTYPE=image/png:https://operakameralna.pl/wp-content/uploads/2022/02/31-FM-M-JAK-MOZART-DGTL_slider-1.png
END:VEVENT
END:VCALENDAR