Teatr Warszawskiej Opery Kameralnej
Henry Purcell / David Pountney
Masque of Might
Libretto | David Pountney
PREMIERA
Realizatorzy
Reżyseria | David Pountney
Kierownictwo muzyczne | Paul Goodwin
Scenografia | Leslie Travers
Kostiumy | Marie-Jeanne Lecca
Choreografia i współpraca reżyserska | Denni Sayers
Reżyseria światła | Paweł Murlik
Projekcje video | David Haneke
Asystent dyrygenta | Miłosz Korpol
Asystent reżysera | Magdalena Milczarska
Asystent choreografa | Sebastian Piotrowicz
Obsada
Nebulous / Activist / Wolf | Andri Björn Róbertsson
Elena / Witch | Dorota Szczepańska
Tousel Blond / Fox | Ray Chenez
Strumpet Ginger | Rafał Tomkiewicz
Diktat | Brett Polegato
Scrofulous / Toady / Seer / Saul | Krzysztof Lachman
Sceptic / Samuel | Mariusz Godlewski
Tancerze:
Sebastian Piotrowicz, Jakub Piotrowicz, Jarema Serafin,
Natalia Jóźwiak, Weronika Wołowicz, Weronika Juchimiuk
Zespół Wokalny Warszawskiej Opery Kameralnej
Kierownik Zespołu Wokalnego | Krzysztof Kusiel-Moroz
Orkiestra Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej
Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV)
Dyrygent | Paul Goodwin
W scenerii przesyconej magią i tajemnicą dwie potężne istoty – Nebulous i Elena – spoglądają na pogrążoną w chaosie Ziemię, nad którą zaczyna dominować bezwzględny władca Diktat. Przywołują bogów i duchy, prosząc, by świat spowiła ciemność. Tymczasem dwoje pochlebców, Tousel Blond i Ginger Strumpet, składa hołd nowemu tyranowi.
Diktat przyjmuje paradę więźniów zatrzymanych za działalność na rzecz ochrony klimatu. Nebulous i Scrofulous próbują ostrzec go przed cierpieniem planety oraz konsekwencjami jej postępującego zniszczenia. Nebulous kreśli przejmujący obraz zatrutej, wyniszczonej Ziemi. Rozwścieczony władca każe jednak uwięzić obu śmiałków.
Więźniowie pogrążają się w rozpaczy i błagają o kres udręki. Przed nimi pojawia się ciało okryte całunem. Diktat odsłania zwłoki Nebulousa, a Elena opłakuje jego śmierć.
W groteskowym pokazie siły i męskości Diktat zabija dzika, za co jego otoczenie ogłasza go bohaterem. Elena, wciąż pogrążona w żałobie, zostaje zmuszona, by wraz ze Sceptikiem i zwolennikami tyrana oddawać mu cześć.
Sceptic przekonuje Strumpet i Tousela, by odwrócili się od władcy. Oboje dostrzegają wreszcie pustkę pochlebstw, fałszu i kłamstw, które podtrzymują reżim Diktata. Sceptic spotyka się potajemnie z Activistem. Razem wzywają siły natury: wiatr, ziemię i żywioły, aby powstały przeciwko tyranowi.
Diktata zaczynają prześladować koszmary. W stanie narastającego lęku spotyka Wilka i Lisa, którzy przekazują mu wołanie drzew i całej natury domagającej się wysłuchania. Władca odrzuca jednak ostrzeżenia, uznając wizję katastrofy klimatycznej za kłamstwo i mistyfikację.
Sceptic, Activist i Elena przywołują zmarłych, aby stali się świadkami rozpadu świata – huku topniejących lodowców, drżącej ziemi i ginącej przyrody. Coraz bardziej przerażony Diktat pragnie poznać przyszłość.
Staje przed nim Prorok, który przypomina, że każdy człowiek, także król, musi poddać się własnemu przeznaczeniu. Prorok, Sceptic i Elena ukazują Diktatowi wizję w formie spektaklu. Król Saul odwiedza w niej wiedźmę z Endor, by poznać przyszłość, i dowiaduje się, że jego panowanie dobiega końca.
Zdruzgotany tym objawieniem Diktat błaga Boga o miłosierdzie. Jego władza rozpada się, a on sam zostaje unicestwiony. Elena objawia swoją prawdziwą postać – Królowej Nocy.
Ciemność ustępuje. Powraca światło, a zraniona Ziemia zaczyna się odradzać.