BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//Warszawska Opera Kameralna - ECPv5.16.1//NONSGML v1.0//EN
CALSCALE:GREGORIAN
METHOD:PUBLISH
X-WR-CALNAME:Warszawska Opera Kameralna
X-ORIGINAL-URL:https://operakameralna.pl
X-WR-CALDESC:Events for Warszawska Opera Kameralna
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Warsaw
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20240331T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20241027T010000
END:STANDARD
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
DTSTART;TZID=Europe/Warsaw:20240609T180000
DTEND;TZID=Europe/Warsaw:20240609T193000
DTSTAMP:20260415T112228
CREATED:20240426T061939Z
LAST-MODIFIED:20240605T104620Z
UID:40544-1717956000-1717961400@operakameralna.pl
SUMMARY:Ruby Hughes śpiewa Mozarta
DESCRIPTION:KUP BILET\n\n33. Festiwal Mozartowski w Warszawie\nZamek Królewski w Warszawie\nRuby Hughes śpiewa Mozarta\n\nWolfgang Amadeus Mozart\n  \nRuby Hughes – sopran\nOrkiestra Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej\nMusicae Antiquae Collegium Varsoviense \n  \nDyrygent\nAdam Banaszak \n  \nProgram: \nUwertura do opery Wesele Figara \nAria Hrabiny Porgi amor z opery Wesele Figara \nRecytatyw i aria Zuzanny Deh vieni non tardar z opery Wesele Figara \nSymfonia A-dur KV 201 cz. I Allegro moderato \nAria koncertowa KV 583 Vado ma dove \nSymfonia A-dur KV 201 cz. II Andante \nAria koncertowa Alma Grande e nobil core \nSymfonia A-dur KV 201 cz. III Menuet \nAria koncertowa KV 383 Nehmt meinen dank\, ihr holder Gonner \nSymfonia A-dur KC 201 cz. IV Allegro con spirito \nAria koncertowa KV 505 Ch’io mi scorditi te? \n  \n  \nMoją pasją i powołaniem od najmłodszych lat było dzielenie się muzyką\, jest to ogromny przywilej żyć występując w wielu różnych kulturowo miejscach. Występy wydają się dziś doświadczeniem szczególnie ważnym i aktualnym. Nie ma nic lepszego niż bycie częścią genialnego zespołu\, którego wspólnym celem jest stworzenie czegoś cennego i magicznego. Wierzę\, że pomaga to kształtować sposób\, w jaki ewoluujemy i jak odnosimy się do siebie nawzajem i do świata jako żywe istoty”. \n                                                                                                                      Ruby Hughes \n  \nJeden z najwszechstronniejszych sopranów naszych czasów\, artystka z jednakową swobodą interpretująca repertuar klasyczny i barokowy\, jak również dzieła XX wieku oraz nam współczesne. Ruby Hughes\, Walijka (rocznik 1980) to absolwentka monachijskiej Hochschule für Musik und Theater oraz stypendystka instytutu Samlinga (otrzymała pełne stypendium na studia u Lillian Watson w Royal College of Music w Londynie). Artystka wpisana w poczet BBC New Generation\, zdobywczyni zarówno pierwszej nagrody\, jak i nagrody publiczności na londyńskim Konkursie Wokalnym Jerzego Fryderyka Händla (2009)\, laureatka m.in. Borletti-Buitoni Trust Award oraz Royal Philharmonic Society Music Award (2014). Zarówno szeroki repertuar jak i liczne nagrania płytowe cenione są jednakowo przez krytyków jak i melomanów\, często zyskując najbardziej prestiżowe tytuły swiatowych magazynów\, od płyt miesiąca po albumy roku. \nJak sama mówi: Muzyka i sztuka odgrywały istotną rolę przez całe moje życie\, począwszy od domu. Moja mama dorastała mocno zakorzeniona w walijskiej tradycji harfowej\, a ja zakochałem się w muzyce i występach od najmłodszych lat. Śpiewała\, grałam na wiolonczeli\, tańczyłam\, próbowałam sił jako aktorka.  \nUrzekająca wręcz – jak zachwycają się media – zdolność Ruby do komunikowania się i nawiązywania kontaktu z publicznością\, zaowocowała zaproszeniami do występów w Wigmore Hall\, Filharmonii Berlińskiej\, Concertgebouw w Amsterdamie\, wiedeńskim Konzerthaus i Musikverrein\, Palais Garnier i Philharmonie de Paris oraz w Stanach Zjednoczonych (Frick Collection i Carnegie Hall). Występował m.in. na BBC Proms\, Cheltenham\, Edinburgh International\, Newbury\, Aldeburgh\, Aix en Provence i Gent Festival OdeGand. Współpracowała z wieloma dyrygentami\, takimi jak Rinaldo Allesandrini\, Ivor Bolton\, Laurence Cummings\, Thierry Fischer\, Pablo Heras Casado\, Jun Markl\, Juanjo Mena\, Gianandrea Noseda\, Marc Minkowski\, Hervé Niquet\, Thomas Søndergård\, John Storgårds i Osmo Vänskä. \nObok niezwykle aktywnego życia artystycznego jest wielką orędowniczką wzmocnienia pozycji kobiet jako kompozytorek. W licznych wywiadach zauważą\, że dzieła tworzone przez kobiety to margines muzyki. I ta misja połączona z pasją śpiewaczki do wykonywania nowego repertuaru doprowadziła ją również do tego\, że stała się mistrzynią kompozytorek. Z myślą o niej tworzą Helen Grime\, Deborah Pritchard\, Judith Weir i Errolyn Wallen. Natomiast najlepszym dowodem wszechstronności są aktualne produkcje i zaproszenia na festiwale. Ruby Hughes własnie zaśpiewała lun niebawem wykona dzieła Gustava Mahlera (w Ulsterze)\, Wolfganga Amadeusza Mozarta (z Orchestre de Picardie; Orchestre National de Lille oraz na warszawskim Festiwalu Mozartowskim) i Benjamina Brittena (Les Illuminations z Orchestre d’Auvergne). Natomiast występy z programem barokowym obejmują solowy program z Potsdam Kammerakademie\, händlowskiego Mesjasza z La Chapelle Harmonique oraz Izraela w Egipcie na Festiwalu Jerzego Fryderyka Händla w Getyndze (dyryguje Klaus Stok). \nMy usłyszymy ją w jednym koronnych repertuarów\, ariach operowych oraz ariach koncertowych Wolfganga Amadeusza Mozarta. Zabrzmi też słynna uwertura do Wesela Figara\, dzisiaj samoistnie goszcząca na koncertowych afiszach i śmiało zaliczana do grona najpopularniejszych kompozycji w całej muzycznej spuściźnie wieków. Natomiast dwie arie z tej opery (Porgi amor oraz Deh vieni non tardar)\, będą tego znakomitym dopełnieniem. Niejako rolę intermezzo pełnić będzie Symfonia A-dur (KV 201). Zaliczana do najwybitniejszych w gronie symfonii wczesnych (1774)\, opatrzona numerem XXIX często porównywana z g-mollową (XXV\, o rok młodszą)\, ukazuje geniusz kompozytora w operowaniu kameralnym składem\, zaś bogactwem i soczystością brzmienia nie ustępując późniejszym dziełom dedykowanym pełnej orkiestrze symfonicznej.  \nNa tym tle prezentowane przez Ruby Hughes  arie koncertowe to pochwała dla pełnego emocjonalnym rozedrganiem liryzmu wpisanego w partyturę. \nNehmt meinen Dank (Przyjmij moje podziękowania) Mozart skomponował dla sopranistki Aloysii Weber Lange\, która w 1782 roku opuszczała teatr wiedeński (występowała tam w niemieckich singspielach)\, by zająć się włoskimi operami komicznymi. Kilka lat wcześniej była uczennicą Mozarta\, który pisał dla niej arie oraz… zakochał się w swej uczennicy. W tym czasie zbudowała karierę w Wiedniu\, wyszła za mąż za Josepha Lange. Nomen omen sam Mozart poślubił jej siostrę Constanze Weber. Mistrz Amadeusz przez lata kontynuował komponowanie dla swojej szwagierki\, w tym wspaniałą arię “Vorrei spiegarvi”\, a ona występowała w jego operach. W czasie premiery Don Giovanniego\, wcieliła się w postać Donny Anny. Znamienne\, że o ile znamy autorów tekstów większości arii Mozara\, w tym wypadku poeta jest anonimowy. \nAria Vado\, ma Dove? znana też jako Vado\, ma Dove? O dei!” to jedna z ukochanych arii koncertowych w repertuarze Kiri Te Kanawy i Cecili Bartoli dzisiaj lśniąca nowym blaskiem w interpretacji Ruby Hughes. To niezwykle zwięzła forma. Przyjmuje się\, że powodem jest wieloletni brak acoppagnato\, który ostatecznie odnaleziono przed dwudziestoma laty. Stało się tak za sprawą partytury opery Martina y Solera Il burbero di buon cuore\, do której dwie arie skomponował (w tym Vado\, ma Dobe?) właśnie Mozart\, a stało się to z okazji wznowienia wystawiania dzieła w Wiedniu (1789- Burgtheater). W partyturze dyrygenckiej acappagnato jest napisane na tej samej „wklejce” co KV 583 i bez wątpienia tą samą ręką. Co do autorstwa przekonujące jest to\, że aria zaczyna się na odwrocie strony\, na której kończy się akompaniament. Aria jest podpisana przez kopistę jako ‘del sigr. Mozart’\, a recytatyw (co nie jest zaskakujące)\, nie jest osobno identyfikowany. \nAlma grande e nobil core (KV 578) to porywający utwór skomponowany w 1789 roku\, pięknie ilustruje romantyczny i ekspresyjny styl Mozarta\, można powiedzieć\, że zdecydowanie wykraczający za ramy klasycyzmu. Sugestywna kompozycja pokazuje jego głębokie zrozumienie ornamentyki wokalnej i emocji\, ponieważ wokalista z pasją wygłasza szczere teksty – pochwałę dla wielkości i szlachetności. Z każdą frazą muzyka emanuje poczuciem tęsknoty\, wytrwałości i czułości. Ukazując zdolność Mozarta do tworzenia głęboko poruszających i ponadczasowych fraz\, które rezonują z ludzką duszą. Jak wiele arii Mozarta i ta została pierwotnie umieszczona w operze innego kompozytora. Stało się to za sprawą Domenico Cimarosy i jego I due baroni di Rocca Azzurra. Tekst arii opowiada o dumnej i szlachetnej duszy\, która nieustannie odrzuca zaloty swoich wielbicieli. \nFinałowa aria Ch’io mi scordi di te? (KV 505) chętnie włączana jest do programu koncertów zespołów i solistek skupiających się na interpretacji dzieł baroku. Aria ta\, to w oryginale połączenia głosu solowego\, fortepianu obbligato i orkiestry. Mozart skomponował ją 26 grudnia 1786 roku\, zamierzając osobiście wykonać partię fortepianu u boku młodej angielskiej sopranistki\, Nancy Storace. To ona kilka miesięcy wcześniej śpiewała partię Zuzanny w premierze Wesela Figara. Co więcej\, spekulowano\, że sam Mozart był w niej zakochany. Znamienne\, że w tym samym roku Mozart napisał arię tenorową do tego samego tekstu\, aby umieścić ją we wznowieniu swojej opery Idomeneo\, jednak z racji iż ostatecznie okazał się być popisowym\, koncertowym dziełem dedykowanym Nancy Storace\, planów zaniechał. Ona sama wykonała arię wraz z Mozartem na początku 1787 roku\, niejako na pożegnanie z Wiedniem. Było to też symboliczne pożegnanie Mozarta z śpiewaczką. Jakże znamiennie brzmią tu słowa arii: Nie bój się\, kochanie; Moje serce będzie twoje na wieki. Nie mogę już dłużej znieść takiego bólu; Mój duch mnie zawodzi. \n  \n  \n 
URL:https://operakameralna.pl/event/mozart-arie-i-piesni/
LOCATION:Zamek Królewski w Warszawie\, Pl. Zamkowy 4\, Warszawa\, 00-277
CATEGORIES:33. Festiwal Mozartowski w Warszawie
END:VEVENT
END:VCALENDAR