Ładowanie Wydarzenia
09
Kwiecień
piątek

Wesele Figara / Le Nozze di Figaro

9 kwietnia @ 19:00 - 21:00
40PLN – 120PLN

 

Wolfgang Amadeus Mozart

WESELE FIGARA

Le Nozze di Figaro

Opera komiczna w czterech aktach we włoskiej wersji językowej.
Recytatywy w języku polskim w przekładzie Stanisława Barańczaka.

Kompozytor | Wolfgang Amadeus Mozart
Libretto | Lorenzo Da Ponte
Premiera | 27 kwietnia 2019 r.
REALIZATORZY:
Reżyseria | Grzegorz Chrapkiewicz
Kierownictwo muzyczne | Piotr Sułkowski
Scenografia | Wojciech Stefaniak
Kostiumy | Katarzyna Szczurowska, Anna Skupień
Choreografia | Jarosław Staniek, Katarzyna Zielonka
Reżyseria światła | Piotr Pawlik
OBSADA:
Hrabia Almaviva | Tomasz Kumięga / Michał Justa / Łukasz Hajduczenia / Hubert Zapiór
Hrabina Rozyna | Karina Skrzeszewska / Bożena Bujnicka,
Zuzanna | Aleksandra Orłowska / Maria Domżał
Figaro | Artur Janda / Daniel Mirosław / Jan Żądło
Cherubin | Jan Jakub Monowid / Michał Sławecki
Marcelina | Elżbieta Wróblewska / Anna Bernacka
Basilio | Aleksander Kunach / Łukasz Wroński
Bartolo | Dariusz Machej / Krzysztof Borysiewicz
Antonio | Maciej Miecznikowski / Krzysztof Borysiewicz / Dariusz Machej
Barbarina | Paulina Tuzińska / Dominika Kościelniak / Aleksandra Łaska
Don Curzio | Jacek Ornafa / Łukasz Wroński
Konstancja, żona Mozarta | Barbara Brzezińska / Dorota Stawarska

Tancerze | Arkadiusz Jarosz, Sebastian Piotrowicz, Patryk Rybarski, Przemysław Stokowiec, Jakub Piotrowicz, Maciej Kuchta

Zespół Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej | Musicae Antiquae Collegium Varsoviense


Wesele Figara to jedna z najgenialniejszych oper w historii świata. Opera powstała w roku 1786 do libretta Lorenza da Ponte na podstawie słynnej sztuki Pierre’a Beaumarchais’go o takim samym tytule. Sztuka krytykująca relacje społeczne feudalnego świata zakazana była w wielu krajach. Mozart, podejmując się tego tematu również ryzykował bardzo wiele, choć da Ponte zadbał o pominięcie całej problematyki społecznej czy politycznej obecnej w oryginale sztuki. Premiera za zgodą Cesarza dobyła się w dworskim teatrze 1 maja 1786 roku. Dzieło spotkało się z dobrym przyjęciem, chociaż nakładano na nie kolejne ograniczenia formalne.

Mozart wspiął się w tym utworze na sam szczyt absolutnej inwencji twórczej. Społeczna wymowa komedii Beaumarchais otrzymała poprzez mozartowską muzykę wymiar psychologii społecznej. Każda postać mozartowskiej opery mówi niejako własnym językiem muzycznym, opowiada swoją historię. Mozart dokonuje tego poprzez osiemnastowieczne konwencje operowe, a jednocześnie obdarza poszczególne postacie indywidualnymi rysami muzycznymi. Inna jest zatem charakterystyka śmiałego Figara, brutalnego Hrabiego, rezolutnej Zuzanny czy udręczonej Hrabiny. Arie, duety, ansamble, wielkie sceny zbiorowe, trwające wiele minut finały aktów, stają się nie tylko muzycznym obrazem akcji scenicznej, ale poprzez indywidualizm postaci, prezentują oczom widza prawdziwe życie.

Inscenizacja Grzegorza Chrapkiewicza nadała tej genialnej operze wymiar czysto ludzki. Reżyser bawi się postaciami i jednocześnie odsłania ludzkie słabości w tym pustotę i pożądliwość. Ostre rysy postaci łagodzi humorem i przenośnią, ożywiając akcję gestem i pantomimą. Zawoalowana erotyka dzieła i psychologiczne zarysowanie poszczególnych typów ludzkich nadają tej realizacji cechy wybitnej, choć zabawnej sztuki. Muzyka Mozarta nadaje całości potoczystości i podkręca akcję dzieła. Nowa wersja Wesela Figara w Warszawskiej Operze Kameralnej nie pozostawi widza obojętnym, lecz zaangażuje go emocjonalnie, wciągając w swój specyficzny, nie do końca przecież wesoły świat. ­

previous arrow
next arrow
previous arrownext arrow
Shadow
Slider

Na melomanów czeka nie lada gratka, bo tak należy odczytywać każdą premierę słynnego Wesela Figara Wolfganga Amadeusza Mozarta. A kiedy ta premiera ma miejsce blisko trzy i pół dekady po premierze tego dzieła na scenie Warszawskiej Opery Kameralnej, i odbywa się w tym samym miejscu, można śmiało mówić o wielkim święcie opery klasycznej. Le Nozze di Figaro, czyli Wesele Figara, a dla znawców KV 492. Ot, magiczna, trzycyfrowa liczba systematyzująca spuściznę Mozarta w katalogu Ludwiga Aloisa Ferdinanda Rittera von Köchela. Pod tymi trzema cyframi kryje się swoisty absolut, dzieło ikoniczne w palecie całej sztuki, której patronuje muza Polihymnia. Katalog ludzkich dramatów, miłosnych uniesień, lapsusów, opis ludzkich słabości, ale i pochwała klarownego jak źródlana woda porywu serca. To wszystko opisał Lorenzo da Ponte, dając Mozartowi libretto odwołujące się do wprost do sztuki Pierre’a Beaumarchais z 1781 roku.

Dzieło to wpisane jest w poczet najwybitniejszych owoców muzyki klasycznej, nie mówiąc o kanonie oper; to również ikona popkultury za sprawą obrazu filmowego Miloša Formana pt. Amadeusz oraz kultowej scenie z filmu Skazani na Shawshank Franka Darabonta. Patrząc na całą muzykę klasyczną, niewiele kompozycji tak spektakularnie zaistniało w spuściźnie naszej cywilizacji, a w gronie oper, to absolutny artystyczny Olimp. Tym bardziej trudno uwierzyć, że Salzburski Mistrz tworzył je zaledwie około sześciu tygodni. Dla Warszawskiej Opery Kameralnej Wesele Figara to nieformalny miernik popularności stołecznej sceny w światowym krwiobiegu. Wizytówka kameralistów wyśpiewana przez trudny do policzenia pochód gwiazd operowej sceny, śpiewaków często debiutujących w WOK. Niezliczone spektakle w całej Europie, w tym na najbardziej renomowanych festiwalach, i wreszcie fenomen popularności w Kraju Kwitnącej Wiśni, gdzie warszawscy kameraliści wystawili je około stu razy, to fakty już wpisane złotymi literami w annały polskiej opery.

Kiedy wczytać się w jeden z ulubionych fragmentów dzieła, w słowa, które poruszyły Mozarta: „Mówię o miłości na jawie, mówię o miłości w snach, o wodzie, cieniach, górach, o kwiatach, trawie, fontannach”, wiemy, że czeka nas rozedrganie ludzkich emocji zapisane w nutach, rozpisane na głosy i instrumenty.

LIBRETTO

Akcja rozgrywa się w XVII wieku, w zamku hrabiego Almavivy w pobliżu Sewilli. Figaro – sługa hrabiego Almavivy – kocha Zuzannę, służącą hrabiny. Dziewczyna podoba się również hrabiemu. Zjawia się Marcelina. Kiedyś Figaro zapożyczył się u niej, obiecując ślub, jeżeli nie odda pieniędzy. Od Marceliny uwolnić się chce doktor Bartolo. W dodatku paź Cherubin, który wzdycha do Barbariny – córki ogrodnika Antonia – wzdycha również do hrabiny. Hrabia postanawia wygnać go z zamku, ale po wstawiennictwie Zuzanny nakazuje mu zostać żołnierzem. Figaro planuje podstęp. Zuzanna umówi się z Almavivą na schadzkę, lecz zamiast niej pojawi się Cherubin. Bojąc się ośmieszenia, hrabia zgodzi się wtedy na ślub Zuzanny i Figara. Gdy Cherubin przebiera się w kobiece suknie, hrabia chce wejść do alkowy żony. Cherubin hałasuje, próbując się skryć, co budzi zazdrość hrabiego. Zuzanna kryje się zamiast Cherubina, ale odkrywa ją Almaviva. Jest już gotów przeprosić żonę za niesłuszne podejrzenie, gdy zjawia się Antonio – ktoś, wyskakując przez okno, podeptał mu kwiaty. Figaro bierze winę na siebie, ale hrabia pozostaje nieufny. Marcelina żąda zwrotu długu lub ślubu. Figaro odmawia. Hrabia wyznacza rozprawę sądową.

PRZERWA

Zuzanna umawia się z Almavivą. Nieostrożne słówko Figara sprawia jednak, że hrabia podejrzewa podstęp. Postanawia zemścić się na swym słudze w czasie procesu. Wtedy okazuje się, że Figaro jest zaginionym dzieckiem Marceliny i Bartola. Hrabina – chcąc odzyskać miłość męża – przebiera się w szaty Zuzanny i wychodzi na umówioną schadzkę. Antonio spotyka Cherubina, który nie został wcale żołnierzem. Hrabia, choć chce pazia ukarać, musi dać mu zgodę na małżeństwo z Barbariną. Kiedyś, uwodząc ją, obiecał dziewczynie spełnić każdą jej prośbę. Figaro spostrzega Zuzannę doręczającą hrabiemu jakiś liścik. Jest zazdrosny. Postanawiam stawić się na miejscu schadzki, by zemścić się na Zuzannie. Podczas nocnej sceny w ogrodzie następuje seria zabawnych nieporozumień – hrabia bierze własną żonę za Zuzannę, Figaro myli Zuzannę z Hrabiną, której wyznaje miłość. Gdy sytuacja wreszcie się wyjaśnia, hrabia błaga żonę o przebaczenie i daje zezwolenie na ślub Zuzanny i Figara.

(Streszczenie libretta według „Przewodnika operowego” Józefa Kańskiego)

Szczegóły
Data: 9 kwietnia
Czas: 19:00 - 21:00
Cena: 40PLN – 120PLN
KategoriaOpera
Miejsce
Teatr WOK
Adres: al. Solidarności 76 b
Warszawa,

+ Google Map
Organizator
Warszawska Opera Kameralna