Hubert Zapiór jako ekspresyjny Figaro – premiera “Cyrulika sewilskiego” w Warszawskiej Operze Kameralnej
Ostatni raz gościłam w Warszawskiej Operze Kameralnej podczas premiery Wesela Figara Mozarta w 2019 roku, którą wyreżyserował Grzegorz Chrapkiewicz. Po kilku latach powróciłam na premierę Cyrulika sewilskiego Rossiniego – także w jego reżyserii – która jednocześnie była okazją do świętowania 45-lecia pracy artystycznej twórcy. Cyrulik sięga po wcześniejszy rozdział historii bohaterów, prezentując ich w pełni dynamicznych i komicznych sytuacjach.
W niewielkiej przestrzeni WOK Chrapkiewicz znakomicie wykorzystał minimalistyczną, umowną scenografię Wojciecha Stefaniaka. Centralny punkt stanowi drzewko pomarańczy – subtelny, a zarazem wymowny symbol Sewilli, nadający całej przestrzeni południowy koloryt i klarowną ramę geograficzną. Ograniczona scenografia w niczym nie krępuje narracji; przeciwnie, otwiera szerokie pole dla ruchu i wyrazistych interakcji, dodatkowo podkreślanych przez indywidualizujące postacie kostiumy Anny Chadaj.
Reżyseria Grzegorza Chrapkiewicza w Cyruliku sewilskim rozwija cechy jego rozpoznawalnego stylu: organiczne łączenie muzyki i gestu scenicznego, inteligentny humor oraz świadome budowanie aktorskiej ekspresji w partiach wokalnych. Chrapkiewicz prowadzi spektakl poprzez precyzyjnie konstruowane sytuacje – dynamiczne wejścia bohaterów, klarownie zarysowane sceny zespołowe i wyraziste detale, które pełnią funkcję znaczących akcentów narracyjnych. Jego koncepcja pozostaje wierna muzycznej strukturze Rossiniego, a jednocześnie otwiera komedię na współczesny odbiór: lekką, rytmiczną i przejrzyście poprowadzoną. W efekcie Cyrulik zyskuje sceniczny puls oparty na humorze, rytmie i charakterach postaci.
Hubert Zapiór w roli Figara wyróżnia się w obsadzie – to postać pełna współczesnej energii, dynamiczna, dowcipna i ekspresyjna. Jego interpretacja łączy błyskotliwy humor sytuacyjny z precyzyjnie prowadzonym głosem, dzięki czemu Figaro staje się bohaterem pełnym inwencji i scenicznej charyzmy, wciągającym widza w wir akcji od pierwszych taktów.
Debiutująca w roli Rozyny Teresa Marut pokazuje lekkość i wdzięk, a jej koloraturowy sopran naturalnie podkreśla temperament i spryt bohaterki. Theodore Browne w partii hrabiego Almavivy wnosi liryczną elegancję i ekspresję, tworząc wiarygodną, romantyczną przeciwwagę dla figlarnego Figara.
Piotr Miciński w roli Doktora Bartolo wykreował postać groteskową, a zarazem pełną charakteru, łącząc sugestywne gesty i mimikę z mistrzowską kontrolą głosu, co podkreśla komiczny i wyrazisty rys jego roli. Tomasz Kumięga w roli Don Basilio znakomicie oddał sprytny i przewrotny charakter postaci, wprowadzając do akcji dodatkowy komiczny koloryt. Pozostałe partie – Elżbieta Wróblewska jako Berta, Marek Makowski w roli Ambrożego oraz Łukasz Górczyński w podwójnej roli Fiorella i Oficera – dopełniają barwną i żywą galerię postaci.
Pod batutą Adama Banaszaka orkiestra Musicae Antiquae Collegium Varsoviense zabrzmiała lekko i precyzyjnie. Wykorzystanie instrumentów dawnych nadało muzyce wyraźną barwę i naturalną płynność, pozwalając odczuć rytm, dynamikę i frazowanie w sposób bliższy zamysłom kompozytora. Chór pod kierunkiem Krzysztofa Kusiela-Moroza w naturalny sposób współtworzył narrację, integrując muzykę z akcją sceniczną.
Premiera Cyrulika sewilskiego w Warszawskiej Operze Kameralnej udowadnia, że klasyka Rossiniego może zachwycać świeżością, rytmem i inteligentnym humorem. Wyrazista reżyseria Chrapkiewicza, kreacje solistów oraz precyzyjna orkiestra Musicae Antiquae Collegium Varsoviense tworzą spektakl pełen energii i przyjemności.