Wolfgang Amadeus Mozart

WESELE FIGARA

Le Nozze di Figaro

Opera komiczna w czterech aktach we włoskiej wersji językowej.
Recytatywy w języku polskim w przekładzie Stanisława Barańczaka.

Kompozytor | Wolfgang Amadeus Mozart
Libretto | Lorenzo Da Ponte
Premiera | 27 kwietnia 2019 r.

REALIZATORZY:

Reżyseria | Grzegorz Chrapkiewicz
Kierownictwo muzyczne | Piotr Sułkowski
Scenografia | Wojciech Stefaniak
Kostiumy | Katarzyna Szczurowska, Anna Skupień
Choreografia | Jarosław Staniek, Katarzyna Zielonka
Reżyseria światła | Piotr Pawlik

OBSADA:

Hrabia Almaviva | Tomasz Kumięga / Michał Justa / Łukasz Hajduczenia / Hubert Zapiór
Hrabina Rozyna | Karina Skrzeszewska / Bożena Bujnicka,
Zuzanna | Aleksandra Orłowska / Maria Domżał
Figaro | Artur Janda / Daniel Mirosław / Jan Żądło
Cherubin | Jan Jakub Monowid / Michał Sławecki
Marcelina | Elżbieta Wróblewska / Anna Bernacka
Basilio | Aleksander Kunach / Łukasz Wroński
Bartolo | Dariusz Machej / Krzysztof Borysiewicz
Antonio | Maciej Miecznikowski / Krzysztof Borysiewicz / Dariusz Machej
Barbarina | Paulina Tuzińska / Dominika Kościelniak / Aleksandra Łaska
Don Curzio | Jacek Ornafa / Łukasz Wroński
Konstancja, żona Mozarta | Barbara Brzezińska / Dorota Stawarska

Tancerze | Arkadiusz Jarosz, Sebastian Piotrowicz, Patryk Rybarski, Przemysław Stokowiec, Jakub Piotrowicz, Maciej Kuchta
Zespół Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej | Musicae Antiquae Collegium Varsoviense


Wesele Figara to jedna z najgenialniejszych oper w historii świata. Opera powstała w roku 1786 do libretta Lorenza da Ponte na podstawie słynnej sztuki Pierre’a Beaumarchais’go o takim samym tytule. Sztuka krytykująca relacje społeczne feudalnego świata zakazana była w wielu krajach. Mozart, podejmując się tego tematu również ryzykował bardzo wiele, choć da Ponte zadbał o pominięcie całej problematyki społecznej czy politycznej obecnej w oryginale sztuki. Premiera za zgodą Cesarza dobyła się w dworskim teatrze 1 maja 1786 roku. Dzieło spotkało się z dobrym przyjęciem, chociaż nakładano na nie kolejne ograniczenia formalne.

Mozart wspiął się w tym utworze na sam szczyt absolutnej inwencji twórczej. Społeczna wymowa komedii Beaumarchais otrzymała poprzez mozartowską muzykę wymiar psychologii społecznej. Każda postać mozartowskiej opery mówi niejako własnym językiem muzycznym, opowiada swoją historię. Mozart dokonuje tego poprzez osiemnastowieczne konwencje operowe, a jednocześnie obdarza poszczególne postacie indywidualnymi rysami muzycznymi. Inna jest zatem charakterystyka śmiałego Figara, brutalnego Hrabiego, rezolutnej Zuzanny czy udręczonej Hrabiny. Arie, duety, ansamble, wielkie sceny zbiorowe, trwające wiele minut finały aktów, stają się nie tylko muzycznym obrazem akcji scenicznej, ale poprzez indywidualizm postaci, prezentują oczom widza prawdziwe życie.

Inscenizacja Grzegorza Chrapkiewicza nadała tej genialnej operze wymiar czysto ludzki. Reżyser bawi się postaciami i jednocześnie odsłania ludzkie słabości w tym pustotę i pożądliwość. Ostre rysy postaci łagodzi humorem i przenośnią, ożywiając akcję gestem i pantomimą. Zawoalowana erotyka dzieła i psychologiczne zarysowanie poszczególnych typów ludzkich nadają tej realizacji cechy wybitnej, choć zabawnej sztuki. Muzyka Mozarta nadaje całości potoczystości i podkręca akcję dzieła. Nowa wersja Wesela Figara w Warszawskiej Operze Kameralnej nie pozostawi widza obojętnym, lecz zaangażuje go emocjonalnie, wciągając w swój specyficzny, nie do końca przecież wesoły świat. ­­­  

S7R00613
R7R09834
S7R00224
S7R00237
S7R00042
S7R00457
S7R00480
S7R00532
S7R00061
S7R00325
R7R09930
S7R00471
R7R09989
S7R00554
S7R00360
S7R00389
S7R00275
S7R00144
S7R00582
R7R09955
S7R00004
R7R09920
S7R00193
S7R00124
S7R00913
S7R00944
S7R01299
S7R01326
S7R00978
S7R01406
S7R01108
S7R00823
S7R01029
S7R01092
S7R01005
S7R00767
S7R00741
S7R01274
S7R00901
S7R01217
S7R01179
S7R00805
S7R00774
S7R00720
S7R00732
S7R00875
S7R00712
S7R00670
S7R02065
S7R02012
S7R02179
S7R02252
S7R01531
S7R01485
S7R01552
S7R01451
S7R01437
S7R01509
S7R02125
S7R01460
S7R01604
S7R01836
S7R01685
S7R02080
S7R01995
S7R01879
S7R01728
S7R01932
S7R01904
S7R01969
S7R01752
S7R01720
S7R08758
S7R02812
S7R03277
S7R08765
S7R03518
S7R02792
S7R09173
S7R03438
S7R08911
S7R03268
S7R09101
S7R09248
S7R02337
S7R09205
S7R02600
S7R03551
S7R09200
S7R03506
S7R02722
S7R03589
S7R09288
S7R02892
S7R02661
S7R09348
S7R02946
S7R02346
S7R03059
S7R02871
S7R02969
S7R02542
S7R03053
S7R03013
S7R02489
S7R02381
S7R03101
S7R03145
S7R02518
previous arrow
next arrow
S7R00613
R7R09834
S7R00224
S7R00237
S7R00042
S7R00457
S7R00480
S7R00532
S7R00061
S7R00325
R7R09930
S7R00471
R7R09989
S7R00554
S7R00360
S7R00389
S7R00275
S7R00144
S7R00582
R7R09955
S7R00004
R7R09920
S7R00193
S7R00124
S7R00913
S7R00944
S7R01299
S7R01326
S7R00978
S7R01406
S7R01108
S7R00823
S7R01029
S7R01092
S7R01005
S7R00767
S7R00741
S7R01274
S7R00901
S7R01217
S7R01179
S7R00805
S7R00774
S7R00720
S7R00732
S7R00875
S7R00712
S7R00670
S7R02065
S7R02012
S7R02179
S7R02252
S7R01531
S7R01485
S7R01552
S7R01451
S7R01437
S7R01509
S7R02125
S7R01460
S7R01604
S7R01836
S7R01685
S7R02080
S7R01995
S7R01879
S7R01728
S7R01932
S7R01904
S7R01969
S7R01752
S7R01720
S7R08758
S7R02812
S7R03277
S7R08765
S7R03518
S7R02792
S7R09173
S7R03438
S7R08911
S7R03268
S7R09101
S7R09248
S7R02337
S7R09205
S7R02600
S7R03551
S7R09200
S7R03506
S7R02722
S7R03589
S7R09288
S7R02892
S7R02661
S7R09348
S7R02946
S7R02346
S7R03059
S7R02871
S7R02969
S7R02542
S7R03053
S7R03013
S7R02489
S7R02381
S7R03101
S7R03145
S7R02518
previous arrow
next arrow
Shadow

Le Nozze di Figaro, czyli Wesele Figara, a dla znawców KV 492. Ot, magiczna, trzycyfrowa liczba systematyzująca spuściznę Mozarta w katalogu Ludwiga Aloisa Ferdinanda Rittera von Köchela. Pod tymi trzema cyframi kryje się swoisty absolut, dzieło ikoniczne w palecie całej sztuki, której patronuje muza Polihymnia. Katalog ludzkich dramatów, miłosnych uniesień, lapsusów, opis ludzkich słabości, ale i pochwała klarownego jak źródlana woda porywu serca. To wszystko opisał Lorenzo da Ponte, dając Mozartowi libretto odwołujące się do wprost do sztuki Pierre’a Beaumarchais z 1781 roku.

Dzieło to wpisane jest w poczet najwybitniejszych owoców muzyki klasycznej, nie mówiąc o kanonie oper; to również ikona popkultury za sprawą obrazu filmowego Miloša Formana pt. Amadeusz oraz kultowej scenie z filmu Skazani na Shawshank Franka Darabonta. Patrząc na całą muzykę klasyczną, niewiele kompozycji tak spektakularnie zaistniało w spuściźnie naszej cywilizacji, a w gronie oper, to absolutny artystyczny Olimp. Tym bardziej trudno uwierzyć, że Salzburski Mistrz tworzył je zaledwie około sześciu tygodni. Dla Warszawskiej Opery Kameralnej Wesele Figara to nieformalny miernik popularności stołecznej sceny w światowym krwiobiegu. Wizytówka kameralistów wyśpiewana przez trudny do policzenia pochód gwiazd operowej sceny, śpiewaków często debiutujących w WOK. Niezliczone spektakle w całej Europie, w tym na najbardziej renomowanych festiwalach, i wreszcie fenomen popularności w Kraju Kwitnącej Wiśni, gdzie warszawscy kameraliści wystawili je około stu razy, to fakty już wpisane złotymi literami w annały polskiej opery.

Kiedy wczytać się w jeden z ulubionych fragmentów dzieła, w słowa, które poruszyły Mozarta: „Mówię o miłości na jawie, mówię o miłości w snach, o wodzie, cieniach, górach, o kwiatach, trawie, fontannach”, wiemy, że czeka nas rozedrganie ludzkich emocji zapisane w nutach, rozpisane na głosy i instrumenty.

 

STRESZCZENIE

 

Akcja rozgrywa się w XVII wieku, w zamku hrabiego Almavivy w pobliżu Sewilli. Figaro – sługa hrabiego Almavivy – kocha Zuzannę, służącą hrabiny. Dziewczyna podoba się również hrabiemu. Zjawia się Marcelina. Kiedyś Figaro zapożyczył się u niej, obiecując ślub, jeżeli nie odda pieniędzy. Od Marceliny uwolnić się chce doktor Bartolo. W dodatku paź Cherubin, który wzdycha do Barbariny – córki ogrodnika Antonia – wzdycha również do hrabiny. Hrabia postanawia wygnać go z zamku, ale po wstawiennictwie Zuzanny nakazuje mu zostać żołnierzem. Figaro planuje podstęp. Zuzanna umówi się z Almavivą na schadzkę, lecz zamiast niej pojawi się Cherubin. Bojąc się ośmieszenia, hrabia zgodzi się wtedy na ślub Zuzanny i Figara. Gdy Cherubin przebiera się w kobiece suknie, hrabia chce wejść do alkowy żony. Cherubin hałasuje, próbując się skryć, co budzi zazdrość hrabiego. Zuzanna kryje się zamiast Cherubina, ale odkrywa ją Almaviva. Jest już gotów przeprosić żonę za niesłuszne podejrzenie, gdy zjawia się Antonio – ktoś, wyskakując przez okno, podeptał mu kwiaty. Figaro bierze winę na siebie, ale hrabia pozostaje nieufny. Marcelina żąda zwrotu długu lub ślubu. Figaro odmawia. Hrabia wyznacza rozprawę sądową.

PRZERWA

Zuzanna umawia się z Almavivą. Nieostrożne słówko Figara sprawia jednak, że hrabia podejrzewa podstęp. Postanawia zemścić się na swym słudze w czasie procesu. Wtedy okazuje się, że Figaro jest zaginionym dzieckiem Marceliny i Bartola. Hrabina – chcąc odzyskać miłość męża – przebiera się w szaty Zuzanny i wychodzi na umówioną schadzkę. Antonio spotyka Cherubina, który nie został wcale żołnierzem. Hrabia, choć chce pazia ukarać, musi dać mu zgodę na małżeństwo z Barbariną. Kiedyś, uwodząc ją, obiecał dziewczynie spełnić każdą jej prośbę. Figaro spostrzega Zuzannę doręczającą hrabiemu jakiś liścik. Jest zazdrosny. Postanawiam stawić się na miejscu schadzki, by zemścić się na Zuzannie. Podczas nocnej sceny w ogrodzie następuje seria zabawnych nieporozumień – hrabia bierze własną żonę za Zuzannę, Figaro myli Zuzannę z Hrabiną, której wyznaje miłość. Gdy sytuacja wreszcie się wyjaśnia, hrabia błaga żonę o przebaczenie i daje zezwolenie na ślub Zuzanny i Figara.

(Streszczenie libretta według „Przewodnika operowego” Józefa Kańskiego)

Skip to content